Internet

Dziś dostałam książkę z dedykacją na znak nietuzinkowej znajomości internetowej

" Samotność w sieci"

Przeczytałam dopiero 2 strony i naszła mnie taka myśl

Wiadomo, że przez internet człowiekowi łatwiej się "otworzyć"

Patrząc prosto w oczy,nie powiedzielibyśmy znacznej części tego, co mówimy za pomocą klawiatury

smutna prawda

W tym wirtualnym świecie zawieramy nowe znajomości

Nie wiedząc kto siedzi po drugiej stronie monitora

zaczynamy sobie wyobrażać tą postać

Kiedy rozmowa całkiem nieźle się klei

Myślimy- kurcze, to będzie "coś"

I tak sobie to trwa

wysyłamy zdjęcia

albo wpadamy w jeszcze większy zachwyt

albo nie ;-)

Potem przychodzi czas na to, żeby sie spotkać w prawdziwym świecie

I tu nastepuje zwrot

przynajmniej w moim przypadku

Raz się udało

i wdzięczna jestem losowi za ta szansę

Najpierw zakochałam się w słowach na ekranie

w zdjęciach

a później w osobie

Przez rok widziałam mój ideał

po długiej sielance

wyobrażenia przerosły rzeczywistość

Zniecheciłam sie do internetowej społeczności

Dalsze próby poznania kogoś w ten sposób

to pasmo niepowodzeń

Nie twierdzę, że nie poznałam nikogo ciekawego

wręcz przeciwnie

niestety mogłam dołączyć ich jedynie do grona kolegów

co kończyło sie zerwaniem znajomości

przykre

serce nie zabiło

popsuło się

Tak to jest z tymi internetowymi znajomościami

wyobrażamy sobie dużo

widzimy to, co chcielibyśmy zobaczyć

robimy sobie nadzieje

a potem

przecieramy oczy

i cholera widzimy coś innego

*

*
P.s. W tym miejscu chciałabym pozdrowić najmocniej jak umiem mojego tajemniczego nieznajomego F. To było kilka fajnych miesięcy w naszym własnym świecie. Jeżeli czasem czytasz mój blog, to mam nadzieję, że u Ciebie wszystko dobrze i projekt został zrealizowany.